Pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku zaprzestano w Polsce budowy parowozów wąskotorowych, a jedynymi produkowanymi wąskotorowymi lokomotywami spalinowymi były lokomotywy Wls40.

Brak odpowiednio silnych jednostek na nadal popularne szlaki wąskotorowe spowodował, że Fablok z Chrzanowa mający dobre doświadczenie przy budowie normalnotorowych lokomotyw Ls75 i Ls150, podjął się zaprojektowania lokomotyw wąskotorowych średniej mocy. W ten sposób powstał projekt lokomotywy Wls150.

Przy planowaniu nie tylko wykorzystano doświadczenie zdobyte przy budowie i projektowaniu lokomotyw normalnotorowych, lecz także dużą część ich elementów. Uzyskano bowiem pewną kompatybilność podzespołów, co z kolei wpłynęło na niższe koszty produkcji. Początkowo zakładano budowę 2 typów lokomotyw, trzyosiowej Wls150C na tor 750 mm, oraz dwuosiowej Wls150B na tor 900 mm czyli Ls150 przebudowanej na tor wąskotorowy. Z planów tych zrezygnowano i ostatecznie powstała tylko trzyosiowa lokomotywa Wls150.

W latach 1960-69 Fablok zbudował w sumie 144 lokomotywy typu Wls150 na tor 750, 785, 900 mm. Pierwsze lokomotywy dla PKP zostały dostarczone w roku 1966 i były to lokomotywy na tor 785 mm oznaczone nową serią Lyd1.

Przy okazji ZASTAL zmodernizował nieco projekt, przez zastosowanie mocniejszego silnika Wola-Henschel 14H6 o mocy 180 KM, zmieniono także kilka innych części głównie ułatwiających pracę maszynisty. W ten sposób powstał nowy typ lokomotywy oznaczonej jako Wls180 lub 803D. W sumie w latach 1968-72 Zastal zbudował 47 sztuk lokomotyw typu 803D.

Dane techniczne